İlle de Leylâ...

Bu sabah gözümü açtım; 

küçük bir çocukken babaannemin aldığı oyuncak bebeğim geldi aklıma. 
Adı Leylâ... 

Bir çok serbest çağrışımla çıkıvermiş olmalı; 

zihnimin odalarından birinin kapalı kapısı açılıvermis olmalı...

Şimdi o kapıya açılan diğer odalara bir bakmalı:
 

Leylâ'm, yeğenim, güzel kızım, küçük sanatçım, 

hep kalbimde, aklımda, dilimde, gözümde evlat gibi yaşadığım, 

ismine, haline, tavrına, yüreğinin güzelliğine delirdigim 

ve ismi ne çok yakışanım, kara gözlüm, bir özge canım benim,

hep kapısı ardına kadar açık gül bahçem...
 

Uçar Kızlar'ının dostluk-kardeşlik yolculuğunda yol arkadaşları 

Yelkenci Kızları'ndan Leylâ'nın yeni yaş kutlaması dün...

Ayla'm Yelkenci'min, biriken bin yıllık anılara, 

küçük fırsatları dahi kaçırmayıp hep yenilerini ekleyisi, 

nazik, ince, düşünceli emekle olusturdukları dostlukları Nurgül'ümle 

ve bu halenin bizi de içine alışı...
durmadan büyütmeyi dostlukları düstur edinisimiz, 

dostları dostlarla dost kılmaya dair neredeyse hep birlikte mühürledigimiz gizli kalp anlaşmamız...

Dün üst katımdaki şenliğin, 

gülümseterek beni çocukluğuma götürüverişi; 

annemin Paşa'daki günlerden söz ederken alt komşumuz Karadenizli Nazmiye teyzelerin 

evimizin çok çocuklu gürültüsünden
"bir kere bile şikayet etmediler, tek söz söylemediler"diye anlatışını hatırlayışım... 

 Sonra nasıl da kendi hali bile misafir varmış gibi kalabalık olan evimizden eksik olmayan sevgililerimiz, 

can kuzenlerimizle saklambaç gibi koşturmalı her türlü oyunu oynayışımızı 

ve hâlâ hayatın yitirmesine izin vermediğimiz bağımızı düşünüşüm... 

ve şimdi aynısını biraraya geldigimizde annemlerde; 

çocuklarımızın yaşayışının güzelliğini...
 

Leylâ bebeğimin kapısını açan anahtar bu çağrışımlar olmalı.

Oysa ben onu Paşa'daki evimizden taşınırken orda bıraktım... 

Ne düşündüm, onu neden almadım onca severken, 

ondört yaşımda evden ayrılırken tekrar dönüp bakıp son kez veda bakışımda,

orada yerde oturmuş haliyle bakarken ona, 
üç kızkardeş paylaştığımız odamızda, 

nasıl bir kalp halim vardı da onu ait olduğu yerde, 

çocukluğumda bıraktm da, 

koşup almadım son anda... 

şaşırıyorum... 

Çok şaşkınım bu sabah ve çok konuşkan...
Günaydın olsun herkese!... 
Mecnunu olacağınız Leylâlarınız çok olsun.