gözümün kıyısına vuran şu apansız hüzün dalgasını
kirpiklerimden
yaptığım bir şemsiyeyle savuşturdum
ki gözlük bile
kullanmam ben çoğu zaman güneş gönül koymasın diye...
dalgayı da
kucaklayabilirdim de aslında memnuniyetle; fakat ne deniz ne dalga ne güneş ne mevsim benim
farkımda.
düşün; bir ceviz
ağacı bile değilim ben Gülhane Parkı'nda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder