Varlığını hep en kalbimde hissettiğim; yaşaya öğrene senden aldığım iyi hasletlerin farkına vardıkça, karşıma çıkan her zorlukta bakışından duruşundan güç aldıkça, hayatımdaki anlamını daha fazla bildiğim Annem... Şükrettiğim varlığına, dua ettiğim uzun ve sağlıklı bir ömürle başımızda olmana; Canım Annem...
Ne kadar anlatsam seni yetmez; babamdan aldığım sözcükleri yanyana getirme, cümleler kurarak duygularımı ifade etme yeteneğimi aşıyor seni anlatabilmek...
Küçücük bir kız çocuğuyken başlar sana hayranlığım; güzelliğini, hep güpgüzel bakan yeşil gözlerini farkedişim... Belki de ondan en sevdiklerim oldu hep içinde "gözler"e dair güzellemeler geçen şarkılar... Bir gülümsemenin en katı kalpleri bile yumuşatabildiğini senden görüp öğrendim. "Empati kurmak" demek olduğunu bilmezken daha; her durumda karşındakini anlamaya çalışan bakışınla biz zaten öğrenivermiştik senden farkında olmadan...
İlk gençlik zamanlarımda sonraları ne olduğunu anladığım "ergenlik bunalımları"mı yaşarken, her kız çocuğu gibi babamla küçük çatışmalarım olduğunda; hayatında babasını hiç görmemiş, annesinin karnındayken babasını kaybetmiş, "baba" dememiş biri olarak; babamın tarafından bakıp baba olmanın ne demek olduğunu anlayarak anlatmayı ve anlamamı sağlarken belki de senin özelliklerine dair ilk farkındalıklı keşfimi yaşattın bana... Tüm vericiliğinle karşılıksız sevmeyi öğretirken bir kadın olarak her adımında; haksızlıklara da asla tahammül edemeyişinle adil olmayı da bildim seni izlerken...
Liseye başladığımda başıma gelen hastalığın, sosyal hayatımdan aldığı koskoca iki yılını, o vakitler Yaradanım'ın bana yolladığı ne eşsiz bir sınav olduğunu bilmeden yaşarken; anne olduğumda oğlumun geçirdiği küçük soğuk algınlıklarında bile ateşi çıktığında hissettiğim çaresizlik duygusunda esasen benim hastalığımın senin için ne denli büyük bir sınav olduğunu öğrendim. Başucumda uykusuz geçirdiğin geceler için, bir kez daha anlayarak şükrettim varlığına...
Oğlumu büyütürken, torun aşkıyla dopdolu desteğin, bıkmadan usanmadan her sabah sevgiliyle buluşacakmışcasına coşkuyla koşturup gelişin, saatlerce ona kitaplar okuyup daha beş yaşındayken kendi kendine okumayı öğrenişindeki etkin, onun kalbinde de vazgeçilmez olan, "Ana" diye hitap ederek hissettiğini ifade ettiği büyük sevgin...
Anlatmakla bitirebilir miyim ki seni ben, deniyorum sadece Annem....
Sesini yükseltmeden seni tanıyan tüm yüreklerde en yüksek yerde olan, sakince ve hoşgörüyle, abartısız ve içtenlikle sevgisini sakınmadan sunan Birtanecik Annem...
En zorlu zamanlarımda sırtımda güç veren elini, kalbimde dopdolu sevgini hissettiğim; hep sığındığım en güvenli limanım Canımın içi Annem...
Günün kutlu olsun!... Seni çok seviyorum!...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder