hayat uzun mu sanır da uçmaz insan?

İnsanlar arındırsalar kalplerini de uçmayı unutmasalar ne olur acaba?...

Sevmekten korkuyorsak hep bu damıtılmamış yürekler yüzünden. Doğasını reddeden  uçmayan kuşlar gibiyiz, kıpırdamıyoruz; sevmiyoruz... Süreç içinde kanatlarımız da uçma yeteneğini kaybediyor, gitgide de  kanatlarımızı kaybediyoruz, artık istesek de uçamayız... Evriliyoruz ama neye evriliyoruz?... Sevmeyi beceremiyoruz, kendimizden korkuyoruz da ötekine yüklüyoruz... Oysa gerçekten bir insanı sevmekle başlamaz mı her şey; kurtulmaz mı dünya?... Kalpler olmaz mı pirüpak?... Her şeyin pürü iyidir; aşkın, sevdanın  hatta ateşin bile...

Çocukluğumdan naif bir şarkı geldi aklıma, artık eğlenmek için söylenilen öyle hatıra gelince... "Bütün dünya buna inansa, bir inansa..." hayat bayram olmaz mı meselâ?... Şarkılar da yalan mı söylüyor yoksa? Ve biz de şarkıların yalancısı mıyız? Söyleriz, dinleriz ama inanmaya gelince, inanana bile indirgeyen bir bakışla Polyanna deriz. Biz bunu pek severiz. Karşımızdakinin gözüne baktığımızda pür nur görmeyi istemez miyiz de kendimiz bakmayız öyle? Saklamasa kimse pırıltısını kendinden bile ne olur acaba?... Yıkasa gönlünü, arındırsa vesveseden... Her şeyin pürü iyidir; neşenin, nazarın hatta suyun bile...

Oysa kuşlar hep uçuyorlar, denizin üstündelerse karaya doğru; karadalarsa denize doğru hep bir devinim doğalarına uygun... Uçmak, işleri bu... Konsalar da, yeniden uçmak için, rüzgâra bırakıp kendilerini kanat çırpmak için. Oysa insanlar hep sevmiyorlar... Sevmiyorlarsa şimdi, gelecekte daha iyi sevmek için değil; burada diyalektik işlemiyor. Kuşlar gibi varoluş ereğimize uygun devinsek belki de kolaylaşacak her şey... Her şeyin pürü iyidir; zihnin, bilginin hatta havanın bile... 

Öğrenmemiş uçmayı  bir kısmı da... Bilmediğinden yaşayamıyor. Bilmediğinden korkar insan. Yakalanmaktan korkar tam da kanatlarından. Evcilleşmekten korkar bazıları da; bir elin uzanıp onu kendine alıştıracağından ve serbest bırakılsa bile orada kalmaktan. Kendimizden korkuyoruz aşikâr... Meselâ yüreğimizle uçup yine de sağlam basamaz mıyız yere?... Her şeyin pürü iyidir; sevginin, güvenin hatta toprağın bile...

Kuşlara benzer insanlar aslında.

Ve fakat "Hayat kısa, kuşlar uçuyor" pürtelâş...





Fotoğraf için Sevgili Ece Akhravi Matin'e teşekkürler...