Her Gün Yeni Gün

Uyku için tüm şartlar uygunsa da

onu misafir etmeyi seçmiyor bazen insan

ve işte o vakit sessizliği yapan seslerin ayırdına varıyor...

Aslında "gecenin sessizliği" diye bişey yok mu?

Saatler ilerleyip, yönünü sabaha dönüyor gece...

Issızlığın ortasından hayata doğru akmaya başlıyor zaman.

Karanlığın içinde yeni bir hayat bile bulmuş olabilirsin sabaha kadar kim bilir.

Ve selâmlayabilirsin şimdi günü onunla!...
Zira farkındalıkla geçirilmiş bir gecede,

günler boyunca çözemediğin soruların cevapları çıkıverir karşına.

Şimdi bu cevapları doldur ceplerine...

Tıpkı şekerlerle ceplerini tıka basa doldurmuş bir çocuk gibi...
Ve onun hevesi ve neşesiyle yürümeye başla yeni hayata;

sabaha karşı yeni bir kente girer gibi...

Bunu her sabah yapabilirsin aslında;

bu yeni hayat her yeni gün yenilenir.
Böyle gecelerin sabahları da başka güzeldir...
Ve şairin dizeleri bilmem kaçıncı sabah yine yürürlüktedir;

"Kalktım sabahı dinledim,
 06.10 bir yaz günü sabahı;
 Evlerin yüzü ağardı,
 Ağaçlar yeşile çıktı.
 Ben sabahları severim oldum bittim
 Sabahları, çocukları bütün başlangıçları...

 Kalktım sabahı dinledim
 Dudaklarımda okuldan kalma bir şarkı
 Hani yorgundum yeniktim çaresizdim
 Dündü... Evet dün
 Dün bir kentti geride kaldı
 Bu sabah bir başka kente indim..."

Şiir/ Necati CUMALI