Dokuz on yaşlarımdaydım.
Mahallede bir çocuk vardı; benden bir iki yaş büyük.
Konuşmazdık hiç, lâkin birbirimizin farkındaydık.
Utangaç,
sessiz, sözsüz,
hissetmeleri gözlerinde
çocuklardık bizler...
Bir yaz akşamıydı.
Biraz daha dışarda kalma izni almıştık nasıl olmuşsa;
saklambaç oynuyorduk
ve nasıl olmuşsa o da oyundaydı...
Herkesi bulma sırası ona gelmiş,
ben de apartmanın içine saklanmıştım.
O kapının dışındaydı
uzaklaştığını sanıp usulca çıktım
karşı karşıya kaldık
bir kaç saniye öyle durduk
ve işte tam o anda üzerinden bin yıl geçtiğinde bile, nerede saklambaç oynayan çocuklar görsem aklıma gelecek ve her gelişinde de gülümsetecek bir cümle kurdu:
"buyrun siz sobeleyin...":)
Bu yorum bir blog yöneticisi tarafından silindi.
YanıtlaSil