Yıllanmış güncelerim içinde;
çocuk, genç kız, sevgili, anne düşlerimi,
defterlerim arasında öylece kalmış iki satırlık kendime
not kağıtlarını
ve kitaplarımın arasında unuttuğum bir fotoğrafı
selamlıyorum bu gece...
Her satırı,
her dönemime ait el yazımı seviyorum
ve farkediyorum ki
meselâ birkaç yıl önce olsa tıpkı şu on sekizimde
yazdığım şiirde olduğu gibi "gözyaşlarım her şeye boş verip süzülürdü
sessizce..."
Oysa şimdi;
alacakaranlık değil ömrümün geçmiş zaman dehlizleri.
Öyle net, öyle berrak ve öyle sevecen ki kalbim.
Olanı biteni affettim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder