zor oyunu bozar mı?

Birine, 

tüm hücrelerinle; 

gözünü kapayıp olan bitene, 

gönlünü açıp büsbütün iyiliğe güzelliğe; 

için için, 

yana yana, 

delice; 

hepi topu güvenmeyi istemek; 

sade insan olmaklıktan sebep bile kalbini ellerine bırakıvermek 

neden bu kadar zor?...

Benim bir cevabım var elbette kendi soruma, 

ama tam biliyorum desem yalan olur 

zira bilmeleri yetmiyor insanın bazen zorlu yolları aşmasına; 

hep bir başkasıyla birlikte var oluşunu kutsadığı sürece, 

tekliğin Yaradana mahsusluğuna duyduğu inancın iliklerine işlemiş bilgisiyle belki de; 

hep kalpten güveneceği bir yol arkadaşı arıyor. 

Hatta onu bulmanın neden bu kadar zor olduğu sorusunun cevabını bile 

onunla bulacağına inanıyor neredeyse...

Bu arama yolculuğunda, 

tükenmemelerimle yollarda; 
yılmamalarımla yürümelerden; 

bıkma haline teslim olmamalarımla; 

içimde umudun söneyazdığı zamanlarda 

bir kıvılcımla büyük ateşlere dönüştürmelerimi izleye izleye yılları devirdim aynalarda.

Hüzünlü cümleler değil bunlar yanlış anlaşılmak da istemem; 

ama bu kadar yalnızlıktan kırılıyorken kalpler 

neden bu kadar zor bu işler?

Bir de dünya küçük derler...