Ruhumun Yol Haritaları

"Can durağını arıyorsan ey can; can da sensin durak da sensin. Bir lokma ekmekse peşinden koştuğun, elbet ekmek de sensin. Eğer akıl erdirebiliyorsan bu sözün sırrına; bil ki her ne arıyorsan o sensin." Mevlâna

Ben bundan beş yıl önce kayboldum...

Evet evet! Kayboldum.

Ruhumu, kalbimi, inancımı ve dahi kendimi kaybettim. O kayıplık içinde yönümü bulmayı bırakın, aklımı bile seçemediğim zamanlarım oldu. O zamanlarda; beni bulacak, elimden tutup hayata yeniden karıştıracak  bir kahraman gelecek diye bekledim. Öyle inanmıştım. Öyle sanmıştım. Öyle yaşamıştım. Öyle bulanıktı ki her şey; dünya, hayat, insanlar. O bulanıklıktan sıyrılmak ve  berrak sulara ulaşmak; korkularınla, yenilgilerinle, kendinle yüzleşmeye denk düşüyordu. Bu çok ama çok zordu. Kendimden azı olmak güvenli kılıyordu. Zira hissetmeye başlamıştım; içimde büyük bir ateş yanıyordu. Görmezden gelmek, onunla başa çıkmanın  en kolay yoluydu. Öyle sanıyordum. Çünkü yolu bilmiyordum. Öyle yorgundum ki. Öyle korkmuştum ki. Daha önce hiç bilmediğim bir sokakta kaybolmuştum. Sokaklar arada sakinleşiyor, sular arada duruluyordu; bir bakıyordum sessizlikte sudaki yansımama, orada sandığımdan fazlası duruyordu. Tüm net olmayan görüntüleri, çevremde olan biteni, devinimleri, sesleri  bana ait olmayan gözlerle izlediğimi ayrımsamak zamanımı aldı. Benden önce beni fark etmiş olan en  yakınımdakileri duymam da... Ama buldum en sonunda . Buldum, kendi kahramanımın yine kendim olduğu gerçekliğini. Buldum kendimi. Gerçeğin  o zorlu yollarında yürümeye başladıkça, kalbimin duraklarında soluklandıkça, zihnimin bulanık olan tek bir zerresi kalmadı ....

Şimdi en sarsıcı depremlerden sonra ruhumun yerli yerine oturmuş coğrafyasının  yol  haritalarına sahibim . Onlarla  bir daha yönümü kaybetmem. Artık nereye gidersem gideyim en sonunda  kendime çıkacak yolum biliyorum...