GECE VE HÜZÜN

Ne de yakışır geceye hüzün; 

Sessizlikle elele verip nasıl da sarmalar kalbini sebepsiz...

 En çok 

gece yapılır kalbinle hesaplaşma; 

En çok 

yalnızlığının o vazgeçemediğin tadını gece hissedersin 

de azıcık yoldan çıkıp 

vazgeçmeye meyledersin... 

Lâkin bilirsin ki gün aydınlığına kavuşunca 

"yazmam daha aşk şiiri" nin şairine 

yürekten bir selâm edersin... 

Yeni gün, 

yeni seni,
yepyeni serüvenlere hazır eder de 

karışırsın zamanın devinimine. 

Unutursun hüznü de vazgeçmeyi de... 

Sonra 

yine başka bir gece

karanlığıyla buyur eder seni sessizliğine

ki o sessizlik yılların seslerini içerir

ki o yıllar birike birike seni yapmışlardır böyle yekpare

ki sen aşktan dünyaya getirilmiş kadın

nasıl olsun da aşka yakın durmayasın!?...

Birinde doğup

birinde yaşadığın;

Birinde aşık olup 

birinde aşk şiirlerinin hüznüyle tanıştığın

şehrinin iki kıtasının 

birbirine bağlandığı,

gecede ışıldayan,

her geçişinde içini kıpırdatan,

her seferinde 
denize ilk defa bakıyormuşcasına eşsizliğini hissettiğin 

Boğaz'ın Köprüsü gibi;

geceleri ve gündüzleri birbirine bağlaya ekleye,  

böyle böyle ,
yaman çelişkiler silsilesiyle dolar ömür 

ki ömür dediğimiz bir varmışla bir yokmuş arasında 

yani yalnızlıkla aşk arasında 

yani uykudan önce masalları tadında olmuş hep

bir uyur bir uyanık... 

Olsun.

Hüzün de iç kıpırdatan sevinç de 

gece de güneş de 

bitip bitip başlayan aşk da köprüler de 

olsun

ki hem ışık var adında hem hayat; 

daha ne bekliyordun?!...