OĞLUM'a...

Acemi ömrümün,
telaşlı bir iç sızısı bırakıverdin
Yirmilerinin kucağına...
ki onlar yüz yıl beklemiş gibi seni hasretle sarmaladılar...

Bıçak sızısı, kalp yarası, gönül sancısı ömrüme
Oğlum!...
ilacım, ışığım, baharım oldun da
kapandı yaralar sızılar sancılar yine varlığınla...

Ben kimim bilemiyordum ki daha
Büyüyordun sen gün be gün an be an
Otuzlarımın kucağında...
ki onlar gururla, aşkla taşıdılar da
daha önce hiç bilmedikleri bir sevdayla bağlandılar sana...

Ciğerimde soluğum tükenmişse
Sen gözlerini aç diye dünyaya...
Cilt cilt yazdığım evlat kitabına
kalemimin mürekkebi yetişmezse
canımı koyarım da
yine de doyamam seni yazmalara...

Yolculuğum, sabrım, sebatım, sınavım
Oğlum!...
Büyüdüm ben seninle adım adım caddelerde, yollarda...
Kuşlar uçurdum gökyüzüne...
ki onlar umutla, ışıkla, aşkla kanat çırptılar
Durmadan yılmadan Kaf Dağlarına...
Onandım, tamlandım,
bildim bilmediklerimi
Kırklarımın vadilerinde sevdanla...

nurhayat
ocak/2014

İlle de Leylâ...

Bu sabah gözümü açtım; 

küçük bir çocukken babaannemin aldığı oyuncak bebeğim geldi aklıma. 
Adı Leylâ... 

Bir çok serbest çağrışımla çıkıvermiş olmalı; 

zihnimin odalarından birinin kapalı kapısı açılıvermis olmalı...

Şimdi o kapıya açılan diğer odalara bir bakmalı:
 

Leylâ'm, yeğenim, güzel kızım, küçük sanatçım, 

hep kalbimde, aklımda, dilimde, gözümde evlat gibi yaşadığım, 

ismine, haline, tavrına, yüreğinin güzelliğine delirdigim 

ve ismi ne çok yakışanım, kara gözlüm, bir özge canım benim,

hep kapısı ardına kadar açık gül bahçem...
 

Uçar Kızlar'ının dostluk-kardeşlik yolculuğunda yol arkadaşları 

Yelkenci Kızları'ndan Leylâ'nın yeni yaş kutlaması dün...

Ayla'm Yelkenci'min, biriken bin yıllık anılara, 

küçük fırsatları dahi kaçırmayıp hep yenilerini ekleyisi, 

nazik, ince, düşünceli emekle olusturdukları dostlukları Nurgül'ümle 

ve bu halenin bizi de içine alışı...
durmadan büyütmeyi dostlukları düstur edinisimiz, 

dostları dostlarla dost kılmaya dair neredeyse hep birlikte mühürledigimiz gizli kalp anlaşmamız...

Dün üst katımdaki şenliğin, 

gülümseterek beni çocukluğuma götürüverişi; 

annemin Paşa'daki günlerden söz ederken alt komşumuz Karadenizli Nazmiye teyzelerin 

evimizin çok çocuklu gürültüsünden
"bir kere bile şikayet etmediler, tek söz söylemediler"diye anlatışını hatırlayışım... 

 Sonra nasıl da kendi hali bile misafir varmış gibi kalabalık olan evimizden eksik olmayan sevgililerimiz, 

can kuzenlerimizle saklambaç gibi koşturmalı her türlü oyunu oynayışımızı 

ve hâlâ hayatın yitirmesine izin vermediğimiz bağımızı düşünüşüm... 

ve şimdi aynısını biraraya geldigimizde annemlerde; 

çocuklarımızın yaşayışının güzelliğini...
 

Leylâ bebeğimin kapısını açan anahtar bu çağrışımlar olmalı.

Oysa ben onu Paşa'daki evimizden taşınırken orda bıraktım... 

Ne düşündüm, onu neden almadım onca severken, 

ondört yaşımda evden ayrılırken tekrar dönüp bakıp son kez veda bakışımda,

orada yerde oturmuş haliyle bakarken ona, 
üç kızkardeş paylaştığımız odamızda, 

nasıl bir kalp halim vardı da onu ait olduğu yerde, 

çocukluğumda bıraktm da, 

koşup almadım son anda... 

şaşırıyorum... 

Çok şaşkınım bu sabah ve çok konuşkan...
Günaydın olsun herkese!... 
Mecnunu olacağınız Leylâlarınız çok olsun.

ben, kendim, hayatım, şiirim...

 

 

Kendim için şiirler okuyorum;
tek kendim için, kendime...
Kalmadı bir yerlerde anısı olan dizeler,
sesi soluğu kesilmiş sevdalardan belleğimde...

Ne gidenler ardından şiirler düşürüyorum,
ne kalmasını isteyeceğim birine dair keşkeli dizeler biriktirdim kalbimde...
Ne şımarıkça bir gidiş yaşatıp
acıdan yapılmış sözcükler bıraktım yerime,
ne kalmamı isteyenin buruk şiirler yazdırdım kalbine...

Yaşamışlıklarımdan memnuniyetimin dingin ve olgun tadını
hiçbir şeye değişmem.
Bu lezzet, içinde barındırır bin tane tadı
tatlı, acı, soğuk, sıcak, baharatlı
ki işte ben ona hayatım derim kısaca...
Hayatımı anlatan şiirler yazıyorum,
tek hayatım için, hayatıma...
 

Biliyorum; hayatı olmayanın
Şiiri de olmaz...

"Ses kes..."

Çocukken 

 bir şeye üzüldüğümde, 

içerlediğimde, 

canım yandığında, 

düştüğümde, 

ağlamaya başlardım her çocuk gibi ben de.

Böyle zamanlarda 

divanında elinde tesbihi ile oturan babaannemin yanına koşardım. 

Onun o güçlü, 

 yumuşak 

ve şefkatli gövdesiyle 

beni sarmalamasına bırakırdım üzüntümü;

 o bembeyaz mis gibi kokan tülbentine kapatırdım yüzümü.

İçini çeke çeke ağlayan küçük varlığımın sarsıntılarına 

iki sözcükle dokunurdu. 

Dünyanın en kısa ve fakat en etkili cümlesini kurup, tekrarlardı: 

" Ses kes... ses kes..."... 

ve devam ederdi benim her iç çekişime karşılık bir 

"ses kes"e... 

O nasıl mucizevi cümleydi Allahım... 

"burdayım"ı, 

"seni duyuyorum"u, 

"ağladığını görüyorum"u 

"sen güçlü bir kızsın"ı barındırırdı içinde... 

Bana öyle gelmezdi. 

 Öyleydi.

O kısacık cümle tüm bunları söylemeseydi 

ve onun sesinin tonunda gizlenmeseydi; 

şifa olur muydu kederime sihirliymişcesine.

Bu akşam... 

Babaannemi çok özledim. 

Kuvvetli, 

dik duran ve fakat yumuşak, sevgi dolu varlığını.

Dilinden eksik etmediği dualarını.

O tertemiz cennet kokan tülbentini 

kınalı uzun ve iki örgü yaptığı saçlarının üzerine atıverişini.

Okyanus mavisi sevecen bakan gözlerini.

Ve sesini en çok... 

Çok özledim... 

Bu akşam bana bir "ses kes..."desin istedim.

gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar...

Kafamın içinde bir şarkı çalıyor, akşamüstü babam aradığından beri. 

Telefonun ucundaki sesinde her zaman var olan şefkat tınısında bir başkalık sezdim... 

Şöyle dedi: 

Radyoda Türk Sanat Müziği dinlemek istedim 

ve içimden sonraki şarkı kızımın olsun dedim.

Bir şarkı çıktı ki tuttuğuma pişman etti

hemen sesini duymak istedim... 

Yalnız değilsin canım kızım benim...
 

Genotip haritamın romantik kodlarının müsebbibi 

Canımıniçi Babam benim!... 

Hâlâ şarkım kulağımda... 

bir de yetinmedim, buldum, dinledim

ve pek de iyi hissettim...

Ah "gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar ♪♪♫♪..."

kalben nasıl kalabalık olduğumu bilseniz aklınız şaşar!

İyi ki doğmuşsun Babam!...

Kendimi bildim bileli duygu silsilesi yaşarım Kasım'larda... 

En çok da 10'unda... 

Bugün babamın doğum günü. 

Büyük sevdamın, hayranlığımın... 

Onun kahverengi sevgi menevişlerinin kıpırdadığı ışık ışık gözlerine denk 

başka gözlerle karşılaşmadım ömrümce, 

Onun o sımsıcak güçlüce tutan güzel elleri gibi 

bir çift el daha görmedim sevdiğimce... 

Her düşüşümde elimden tutup hayatın içine çekenim,

 akıl hocam, sevmeyi öğretenim koşulsuzca... 

Sesini duymadığım, 

yüzünü görmediğim her geçmiş günü beyhude hissettiğim... 

Sevdiceğim, caniçim, kalbimin güvenli ocağı... 

Benzemekten gurur duyduğum her onun gibi baktığımı farkettiğimde yaşadıklarıma... 

Hayatın yükü canımı sıktığında, 

sarıldığım cümlelerine telefonun ucunda; 

dikkat kesilip dinlerken onu, 

 bir yandan "doğru söylüyorsun... doğru söylüyorsun..." diye mırıldandığım biteviye; 

ardından gülüp 

"e hep de doğru mu söylüyorum, yoksa beni kırmamak için mi böyle söylüyorsun... "diyenim...
İyi ki doğmuşsun!... 

İyi ki babamsın Babam!.. 

Nice nice nice Kasım'larda 

hep umutlu mutlu yaşamalarda olalım hep birlikte. 

Allahım nice yıllarda 

 birlikte kutlamayı nasip etsin yeni yaşımızı seninle... 

Seni seviyorum Akrep'imburçdaşım!

Sana lâyık olmak hep tek dileğim geri kalan ömrümde... 

10.11. 2013

Ağaç Hikayesi

                   Çok küçüktüm onu sevdiğimde.

           Siz deyin dört, ben diyeyim beş yaşımda. Doğduğum evin arka bahçesinde yaşıyordu. Hekimoğlu Ali Paşa’da. Evimizin altındaki dedemden yadigâr fırının arka tarafından çıkılırdı o bahçeye. Benim için inanılmaz büyülü bir serüvendi ona ulaşmak. Annemden bir kap isterdim önce, ne için istediğimi bildiğinden, dolduğunda taşıyabileceğim bir tane seçer, sonra; zaman zaman ev halkı işe güce daldığında sıkılıp, kapıyı yavaşca açıp koşarak dışarı kaçışımı engellemek üzere bir süredir konulan ve yeni buluşumla bir sandalyeyi yavaşça sürükleyerek çekip yanına götürüp uzanarak açabildiğim sürgüyü bir çırpıda açardı. Güzel gözleriyle bakardı sıcacık. Bu onaylamadan sonra bir heyecanla koşarak inerdim merdivenlerden. Babam beni görüp gülümserdi. Bir elimde tören nesnesi, diğerinde babamın eli yürürdüm usul usul bahçeye doğru, içten içe pek sevinçli ve fakat suskun, yüzümde önemli bir işim var ciddiyeti... Bir dut ağacıydı sevdiğim. O öyle şahaneydi ki hem kendisini sevdirir, hem meyvelerini toplamama izin verir, hem de babamla özel bir paylaşım ritüelini yaşamama sebep olurdu. Ağacıma doğru yürürken bir kaç dakika büyük metal karıştırıcının gürültülü bir sesle dönerek hamuru kardığı geniş kazanı izler, sonra başımı çevirirdim avluya... Sanki o da beni görüyordu ve hoş geldin diyor gibi geliyordu bana coşkuyla. Babam yüksek dallarına ulaştırmak için beni kucakladr ve uzatırdı yukarı, zayıf, minicik bir şeydim; iştahsız, annemin türlü türlü oyunlarıyla zorla yiyen bir kız çocuğu. Dut toplamak çok tuhaf olabilir bu sebepten ama o meyveden yediğimde kutsal bir şey yaptığımı düşünürdüm. Ağacımla ilişki kurma biçimimdi o benim, belki de o yaşımın evden dışarda ama yine güvenli topraklarda ilk maceraya çıkışım...  Bir zaman sonra taşındık ve ayrıldık. Ama ne ağacımı, ne ritüelimi, ne lezzetini unuttum...

              İnsanın bir ağacı olmalı ömründe... Bir dikili ağacı olmasından söz etmiyorum; yarenlik ettiği, bir yerlerde bulduğu, sevdiği, gönlünü verdiği, dokunduğu, söyleştiği bir ağacı olmalı... Herkesin hayatından bir ağaç geçmiş olmalı... Geçmedi diyorsanız; ağacın değil belki ama sizin rahatınız kaçmalı... 

              Ben çok ağaç sevdim. Hepsinden de ayrıldım bir şekilde; ya onlar gitti, ya da ben gittim. Ama hâlâ yerleri duruyor kalbimde kökleriyle... Mesele biraz ağaç benim hikayemde...

              İlk gençliğime denk düşer ikinci sevdiğimle tanışmamız. Doğduğum semtten ayrılıp gittiğimiz yerde ilk gençlik bunalımlarımı, önemli bir hastalığı, ilk kalp sancısını yaşadığım; mektup yazmayı ve beklemenin tadını öğrendiğim, şarkılarla şiirlerle tanıştığım ve içime düşen sanat aşkı için çabaladığım dönemde sevdim onu, Merter'de; Ahmet Kutsi Tecer Caddesi'nde. Evimizin karşısında kaldırımın hemen üstünde duruyordu. Bir akçaağaç. Yanındaki sokak lambasıyla arkadaşlık ediyordu gittiğimde. Sonra benimle tanıştı, öyle çok izledim ki onu kayıtsız kalamadı. Balkondan kara kalem desenini çizdim usulca onu rahatsız etmeden. Geceleri caddeyi ve ağacımın dallarını aydınlatan lamba ile öyle güzel görünürlerdi ki hele kışın kar yağdığında romantik bir film karesi görüntüsü verirlerdi yan yana. Kalabalık evimizin neşesi, kız kardeşlerimle paylaştığımız odamızın eğlencesi ve ilk gençliğimizin gök kuşağını bastığımız yere uzatan düşleri ve ağacın  gövdesinin alacalı rengi dün gibi aklımda... 
Sonra taşındık ve ayrıldık... Ne ağacımı, ne kalp sancımı, ne onlarla gönül bağımı unuttum... 
 

            Üçüncüsü  yeni mezun olup, çalışma hayatına gönüllüce atıp kendini; anlamaya çalışırken o hiç bilmediğim alemi ve bocalıyorken gerçek dünyada, çıktı karşıma. Nuruosmaniye Camiinin avlusunda yaşayan 330 yıllık bir çınar ağacı... Öyle sevdim ki onu, öyle yardım etti ki bana yaratma üretme serüvenimde, hakkını ödeyemem;  güçlü dalları, ışığın ve gölgenin üzerinde dans ettiği yaprakları ve o kocaman gövdesiyle ona duyduğum bu sevda; onu kaybettiğimde ve ardından daha bir zaman orada kalmam gerektiğinde çok yıprattı kalbimi. Geçen üç yüz yılın hikayelerine gölge etmekten koruyup kollamaktan içten içe yok olmaya başlamıştı bir süredir... Kendi ağırlığını taşıyamayıp ortadan ikiye ayrılıyordu gün be gün gövdesi...  Bir gün çizimlerin arasında kaybolmuşken masamda, bir elektrikli testere sesi duydum dışardan. Öylece kaldım, bakamadım bile... Son verildi ağacın haşmetine... Başkaca bir yolu olsaydı kıyarlar mıydı bu asırlık hayata desem de kalbim aynı olgunluğu gösteremedi... Ardından çok ağladım. Ve onun için bir şiir yazdım, bir nebze borcumu öderim de yaşatırım onu şiirin tılsımlı büyüsüyle diye... Yıllar geçti de ne ağacımı, ne pencereme uzanan dallarından kimse görmeden ellerime uzattığı ilham perilerini, ne o dünyanın kaç bucak olduğunu anlama ve büyümeye başlama dönemlerime tanıklık edişini unuttum...

           Sonra yine geçti yıllar yıllar yıllar... Bir aile kurdum, bir hayat büyütmeye başladım, bir yuva edinmeye kalktım. Derken çıktı karşıma. Çok zaman olmuştu bir yenisi hayatıma girmeyeli. Tam o vakit işte Moda’da Hülya Sokağı’nda evimin bahçesindeki ceviz ağacı oldu dördüncüsü... Gittiğimizde oradaydı; mevsiminde meyvelerini düşürürdü toprağın üstüne bu bereket nasıl da iyi gelirdi, toplardım bahçeye yayılan cevizleri, dağıtırdım apartman sakinlerine... Devran döndüğünde, hayatımın altı üstüne geldiğinde, mutsuz ve yalnız zamanlarımda hep o teselli etti beni; başımdan ayağıma huzursuzluk çöktüğünde sarılırdım gövdesine, konuşurdum onunla... Çok sevdim... Dallarına acıtmayan rüzgar çanları iliştirdim, eğlendik gülüştük ağladık dertleştik... O bir ceviz ağacıydı bahçemde ve ben onun her zerremle farkındaydım...  Gölgesinde nice dost meclisleri toplandı sonraları... Şairlerimin şiirlerini okudum dallarının altında... Ne onu, ne düşen cevizlerinin çıkardığı sesi, ne de onun kadar güçlü olmadığımı sandığım, oysa şimdi buradan bakınca ağacıma pek de lâyık olduğumu ayrımsadığım vakitleri unuttum...

             Beşincisi... Yine aynı bahçede o zamana dek bilmediğim bir zamanın arefesinde kendi ellerimle diktiğim bir fidan. Yenidünya ağacım... Özgürlük ağacım diyordum ona zira adıyla müsemma dönemiydi hayatımın... Beş yıl yaşadık birlikte, büyüttüm onu gözlerimle; vitamini, aşısı, suyu, sevgisi derken boyumu aştı, o büyüdükçe ben kendimi aşma yollarına çıktım; debelendim, yoruldum, yılmadım derken hayat işte; oradan ayrıldım... Ardımdan yenidünyam çok yaşamamış; kendi özgürlüğünün ancak kendi ellerinle yeşertilebileceğini bir kez daha anladım... Onu hiç unutmadım...

              
                 Nasıl anlatsam ki altıncısını; yanlışlıkla oraya getirilip konulmuş muydu... Bir usta suluboya ressamı çizip onu orada unutmuş muydu... Bir defne ağacı... İç engellerimden kurtulmak için çıktığım yolculukta kısa süreli durağımda rastlaştık onunla. Küçük ve sokak arasındaki evimin; bitişik nizam, nefes almaya fırsat vermeyen samimi içiçeliğinin arasında, tam odamın penceresinin karşısında, o küçük boşlukta duruyordu. Tüm o mahalle havasının, tozun toprağın, koşuşturan çocukların arasında güzel bir sürpriz gibiydi bana. Tanrım eline sağlık, o öyle güzeldi ki!... Onu ilk gördüğümde yanına gittim, dokundum gövdesine, konuştum onunla; çocuklardan önce bir tanesi sonra teker teker diğerleri geldiler yanıma, baktılar öyle şaşkınlıkla; dedim ki; ne güzel bir ağaç değil mi?... Sessizlik... Ekledim: dallarına renkli balonlar asalım mı? Cıvıltı... O günden sonra ağacın altında daha çok oynadılar beni her görüşlerinde susup yeni bir şey diyecek miyim diye baktılar; demeye vaktim olmadı. Bir sabah mahalle bakkalından o boşluğa ev yapılacağını duydum, ertesi gün okuldan eve geldiğimde kıymışlardı defneciğe... Çok ağladım, zaten ardından da çok kalmadım... Ne onu, ne dallarına astığımız o gri mahalleye inat renk renk uçuşan balonları, bayramlığını giymiş bir kızçocuğu sevinci ve kendini beğenişiyle taşıyışını unuttum...

                    Dedim ya; insanın bir ağacı olmalı ömründe... Bir dikili ağacı olmasından söz etmiyorum illâ ki, o da olsun daha da güzel olsun... ama ille de yarenlik ettiği, bir yerlerde bulduğu, sevdiği, gönlünü verdiği, dokunduğu, söyleştiği bir ağacı olmalı... Herkesin hayatından bir ağaç geçmiş olmalı... Geçmedi diyorsanız; ağacın değil belki ama sizin rahatınız kaçmalı... Ben çok ağaç sevdim. Hepsinden de ayrıldım bir şekilde; ya onlar gitti, ya da ben gittim. Ama hâlâ yerleri duruyor kalbimde kökleriyle... Mesele ağacın kendisi değilse de gölgesi biraz da benim hikayemde...
   

              Yedinci ağacım bir yerlerde... Ya benim sevgimle büyüyecek ya bekliyor gölgesiyle sarmalamak için beni bir yerde. Yeniden doğmayı başarabildiğimde çıkacak karşıma bir yerlerden... Kocaman bir ormanda yapayalnız kalmışlık hali sarmalarken beni, damarlarımda kıvranan bu tek başınalığın sıcak ve fakat nabzımı yükselten hissi, sakinleyecek onu gördüğümde... Ve biliyorum ömrüm oldukça yaşayacak benimle, gitmeyecek benden, gitmeyeceğim gölgesinden dalından yaprağından çiçeğinden ben de... 

            

Nurhayat UÇAR Eylül 2013